وبلاگای روزمره نویسی که عنوان پست هاشون مثه من عدد تعداد پست هاست زیاده ها. برام جالب بود

من که دیگه روزمره نویسی نمیکنم، یه مدتی بود ریز به ریز اتفاقای روزمو توی چنلم مینوشتم، اونم از یجایی قطع شد. حس اینکه بقیه به زجمت بیوفتن اون همه رو بخونن یا اصلا کی میخونه اونمه اتفاقو مانع نوشتنم شد.

ولی خب چندوقت پیش که اتفاقی توی چنل سرچ زدم با یسری خاطرات بامزه مواجه شدم که انقد شیرین بود برام هی پامیشدم میرفتم پیش سعید نشونش میدادم که اونم بخونه