702.

کاش میشد خیلی اتفاقی کفش هامون توی یه خیابون شلوغ از کنار هم بگذرن، کاش میشد فقط یه منظرهی چند ثانیه ای از جلوی چشمات باشم، بیخیاله رویاهام، من به یه عبور هوای ساده از بین بدن هامونم راضیم، ولی یعنی واقعا هیچوقت پیش نمیاد نزدیک بهم عبور کنیم؟ ما هر دو ۲۴ سالمونه و بیشتر از ۲۰ ساله دیگه از عمرمون باقی مونده، یعنی امکانش نیست توی ۲۰ ساله آینده، فقط برای چند ثانیه سایه هامون بیوفته رو هم؟ قلبم سنگین میشه از تصور این حجم از نشدن ها. چرا باید دنیا اینجوری ساخته شده باشه؟